เมื่อ 2 ปี ที่แล้ว

ผมได้เกิดอารมณ์อยากเป็นคนถ่ายภาพกับเขาบ้าง

หลังจากที่เป็นแต่แบบให้เค้าถ่ายมานาน

อุปกรณ์ กล้อง เลนส์ แฟลช ก็ล้วนต่างยืมญาติๆมาถ่าย

แต่ตอนนี้ ผมได้เป็นคนใหม่แล้ว

ลงทุนซื้อกล้องเป็นของตัวเอง

บางคนอาจจะบอกว่า

"อ้าวเดี๋ยวนี้หันมาสะพายกล้องเป็นช่างถ่ายรูปแล้วหรอ"

คือ ถ้าจะสื่อว่า "มึงตามกระแสคนเล่นกล้อง" คำตอบคงจะเป็นคำว่าไม่

ผมเป็นพวกที่ไม่ได้ทำอะไรตามกระแส

แต่ผมทำเพราะว่าใจรัก

ผมบอกกับคนอื่นเสมอว่า

"คนเรามันต้องค้นหาอะไรที่มันเป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง"

แต่ละคนต่างก็มีมุมมองและรูปแบบในการถ่ายรูปที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง

อย่างผมเวลาอยู่มหาลัย ก็จะติดกระดุมคอนักศึกษา ใส่แว่นตาขาสีเขียว

ถามว่าทำทำไมน่ะหรอ ก็เพราะผมพึงพอใจกับการแต่งตัวแบบนี้ แล้วมันก็กลายเป็นเอกลักษณ์ของผมไปซะแล้ว

------------------------------------------

มาฟังต่ออีกนิด

ปัจจุบัน ผมนอนกอด D90 อยู่

หลังจากที่มั่วอยู่กับเจ้า D90 และ 18-105mm มาพักใหญ่

ก็เริ่มจะไม่พอกับความอยากที่จะเก็บภาพสวยๆของผมอีกต่อไป

เจ้า 18-105mm พูดภาษาชาวบ้าน คือแม่งทำได้ทุกอย่าง ด้วยความเป็นครอบจักรวาลของมันนั่นแหละ

แต่ของแบบนี้ คุณภาพ มันก็สู้กับเลนส์เฉพาะทางไม่ได้

จึงไปถอย เลนส์มา 2 ตัว

11-16mm Tokina f2.8 : ถ่าย wide

85mm Nikor f1.8: ถ่าย portrait

เอามานอนกอดคู่กับ D90 อีก

------------------------------------------

สรุปแล้วทั้งหมดที่บ่นมา จะสื่อว่า "ตอนนี้... กูจน"